Hui és un dia molt especial. A la meua escola farem una celebració molt bonica. El protagonista serà un gran colom que hem fet tots junts. Els alumens compartiran missatges treballats a l'aula i jo, com a directora llegiré als meus estimats xiquets aquesta cançó que també vull compartir amb tots els amics que us agrada fer una ullada al bloc.
FELIÇ DIA, ESTIMATS!
LA FESTA DE LA PAU
Si tingués la màgia d'un mag
de les bales faria flors,
dels fusells, trombons i gaots
i dels trons, poemes d'amor.
Si tingués la màgia d'un mag
de la gana faria blat,
dels canons, prismàtics gegants
i dels tancs, camions de gelats.
Si tingués la màgia d'un mag,
dels soldats en faria clowns,
dels tinents, ocells de paper,
ballarines o castellers.
Si tingués la màgia d'un mag,
de les mines faria daus,
de les bombes, jocs malabars
i dels corbs, colom de la pau.
La cançó és de Dàmaris Gelabert
dimarts, 30 de gener del 2018
divendres, 8 de desembre del 2017
VIRGINIA GAWEL
FRENTE AL ESPEJO
Yo, que comí la cáscara
por no merecer la pulpa.
Yo, que le creí a la culpa
y me escondí tras su máscara.
por no merecer la pulpa.
Yo, que le creí a la culpa
y me escondí tras su máscara.
Yo, que me abofeteé y me dije
los más obscenos insultos,
que me negué a darme indultos
condenándome a estar triste.
los más obscenos insultos,
que me negué a darme indultos
condenándome a estar triste.
Yo, que suicidé a mi anhelo
para lograr ser querido.
Yo, que me enemisté conmigo,
truncando todos mis vuelos
para lograr ser querido.
Yo, que me enemisté conmigo,
truncando todos mis vuelos
Yo, que me escupí en la cara,
abusador de mí mismo.
Yo, que complací al cinismo,
sobornando a quien me amara.
abusador de mí mismo.
Yo, que complací al cinismo,
sobornando a quien me amara.
Yo: exigente y despiadado
con nadie como conmigo.
Yo: mi más cruento enemigo,
mi juez y mi sentenciado...
con nadie como conmigo.
Yo: mi más cruento enemigo,
mi juez y mi sentenciado...
Me levanté esta mañana
cansado de no quererme,
de apagarme, oscurecerme…
(que mi luz no encandilara).
cansado de no quererme,
de apagarme, oscurecerme…
(que mi luz no encandilara).
Vi en el espejo mis ojos
mirándome en mi mirada,
tantas veces empañada
por mirarme con enojo.
mirándome en mi mirada,
tantas veces empañada
por mirarme con enojo.
Y me di ternura. Y vi,
en ese rostro cansado,
que me observaba extrañado,
lo bello de lo que fui:
en ese rostro cansado,
que me observaba extrañado,
lo bello de lo que fui:
me vi ante los que han sufrido
amparando el desamparo.
Me vi austero, pero honrado.
Me vi noble. Me vi erguido.
amparando el desamparo.
Me vi austero, pero honrado.
Me vi noble. Me vi erguido.
Me vi alentando lo Hermoso.
Me vi reparando heridas
con confianza agradecida,
sincero, ingenuo y gozoso.
Me vi reparando heridas
con confianza agradecida,
sincero, ingenuo y gozoso.
Me vi venciendo al Abismo
sin mancha ni cicatriz.
Y quise hacerme feliz
honrando que soy yo mismo.
sin mancha ni cicatriz.
Y quise hacerme feliz
honrando que soy yo mismo.
Que soy franco, solidario.
Que soy leal y confiable,
y que cuando envainé mi sable
aposté a lo humanitario.
Que soy leal y confiable,
y que cuando envainé mi sable
aposté a lo humanitario.
Sin autocompasión malsana,
fui piadoso ante mi pena,
y levanté mi condena
como el que amando, se ama.
fui piadoso ante mi pena,
y levanté mi condena
como el que amando, se ama.
Aprecié que pese a todo,
pese al error y al acierto,
siempre elegí estar despierto,
sin sumergirme en el lodo.
pese al error y al acierto,
siempre elegí estar despierto,
sin sumergirme en el lodo.
Y mirando mi mirada
me pedí perdón, llorando.
Y de mirarme mirando…
amé a ese a quien miraba.
me pedí perdón, llorando.
Y de mirarme mirando…
amé a ese a quien miraba.
Quiero empezar a regarme,
jardinero de mí mismo,
(porque no es egocentrismo
abrir mi Esencia y mostrarme).
jardinero de mí mismo,
(porque no es egocentrismo
abrir mi Esencia y mostrarme).
Vine a Ser. Y eso decido.
Dispongo abrirme a la Vida.
Ya basta de tanta herida,
siendo heridor… y el herido!
Dispongo abrirme a la Vida.
Ya basta de tanta herida,
siendo heridor… y el herido!
Mi propio Lázaro: anda,
levántate dignamente,
resucítate y, valiente,
sé el que obedece, y quien manda...!
levántate dignamente,
resucítate y, valiente,
sé el que obedece, y quien manda...!
virginia gawel
diumenge, 3 de desembre del 2017
RECITAL DE POEMES VIATGERS
dijous, 23 de novembre del 2017
dimecres, 4 d’octubre del 2017
COMPRENSIÓ
I va ser just,
quan estava a punt de caure
que vaig obrir les ales
i vaig aprendre a volar.
quan estava a punt de caure
que vaig obrir les ales
i vaig aprendre a volar.
divendres, 28 de juliol del 2017
DANTE GABRIEL ROSSETTI
He estado antes aquí,
pero no sabría decir cuando,
conozco la hierba que hay más allá de la puerta,
el aroma sano y penetrante,
el rumor acompasado, las luces de la costa.
Habías sido mía antes,
no puedo decir cuánto tiempo hace de ello;
pero justo cuando te giraste
para ver volar la golondrina,
un velo cayó y lo supe todo de los tiempos pasados.
pero no sabría decir cuando,
conozco la hierba que hay más allá de la puerta,
el aroma sano y penetrante,
el rumor acompasado, las luces de la costa.
Habías sido mía antes,
no puedo decir cuánto tiempo hace de ello;
pero justo cuando te giraste
para ver volar la golondrina,
un velo cayó y lo supe todo de los tiempos pasados.
dilluns, 24 d’abril del 2017
INANNA (ABRAZAR LA SOMBRA))
Fui allí por propia voluntad.
Fui allí con mi vestido más hermoso,
con mis joyas más exóticas
y mi Corona de Reina del Cielo.
En el Mundo Inferior,
en cada una de las siete puertas,
se me desnudó siete veces
de todo lo que yo creía ser,
hasta que quedó al descubierto lo que realmente soy.
Luego, la vi a Ella.
Era enorme y oscura, maloliente y peluda,
con cabeza y garras de león,
devorando todo lo que había ante ella.
Ereskigal, mi hermana.
Ella era todo lo que yo no soy,
todo lo que he ocultado, todo lo que he enterrado.
Ella es lo que yo he negado.
Ereskigal, mi hermana.
Ereskigal, mi sombra.
Ereskigal, mi yo.
Amy Sophia Marashinsky.
Fui allí con mi vestido más hermoso,
con mis joyas más exóticas
y mi Corona de Reina del Cielo.
En el Mundo Inferior,
en cada una de las siete puertas,
se me desnudó siete veces
de todo lo que yo creía ser,
hasta que quedó al descubierto lo que realmente soy.
Luego, la vi a Ella.
Era enorme y oscura, maloliente y peluda,
con cabeza y garras de león,
devorando todo lo que había ante ella.
Ereskigal, mi hermana.
Ella era todo lo que yo no soy,
todo lo que he ocultado, todo lo que he enterrado.
Ella es lo que yo he negado.
Ereskigal, mi hermana.
Ereskigal, mi sombra.
Ereskigal, mi yo.
Amy Sophia Marashinsky.
Subscriure's a:
Missatges (Atom)



